Milena'ya Mektuplar

☕︎ Bi' alıntı: "Yazmadığınıza bakılırsa iyi olmalısınız; bizler çoğunlukla iyi olduğumuz zaman susarız, böyle ise sevinmem gerekir." Milena’ya Mektuplar, Kafka’nın bir kadına yazdığı mektuplardan çok daha fazlası. Okurken onun korkularını, özlemini ve kendi içinde verdiği mücadeleyi de görüyorsunuz. Milena’ya duyduğu sevgi güçlü ama bu sevginin yanında sürekli bir kaybetme korkusu var. Sanki ona yaklaştıkça kavuşmanın sevincinden çok, bir gün kaybedecek olmanın endişesini yaşıyor. Kitabın en etkileyici taraflarından biri de Milena’nın sesini çoğu zaman duymamamız. Onu büyük ölçüde Kafka’nın yazdıklarından tanıyoruz. Bu da okurken insanda tuhaf bir eksiklik bırakıyor. Bir tarafta durmadan anlatan, özleyen, korkan Kafka; diğer tarafta ise ancak onun cümlelerinin arasından görebildiğimiz Milena. Mektuplar ilerledikçe başlangıçtaki umut da yavaş yavaş değişiyor. Beklemek, kavuşma ihtimalinden çok yaklaşan bir vedanın parçası hâline geliyor. Kitap bittiğindeyse geriye şu soru kalıyor: Bazı aşklar gerçekten yaşanmak için mi vardır, yoksa insanın içindeki en derin yalnızlığı görünür kılmak için mi?